donderdag 15 oktober 2015

Hoe is het?

Ik praat er niet zoveel over. Omdat ik mezelf zo'n mislukkeling voel als het erover gaat. En omdat ik voel dat mensen niet weten hoe ze moeten reageren. Meestal is een 'Hoe is het' nogal vrijblijvend en niet echt bedoeld om je hart uit te storten. Terwijl het wel oplucht om erover te praten. Om te merken dat mensen aan je denken.

Vandaag is het 'International Pregnancy and Infant Loss Remembrance Day'. Een mondvol. Ik weet dat omdat mijn lieve zus me deze link stuurde. Waarheid als een koe, die link. Er heerst zo'n taboe over miskramen. Het gebeurt zo vaak en er wordt heel weinig over gepraat.

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat mijn vriend en ik het afgelopen jaar 2 miskramen achter de rug hebben. De eerste zwangerschap was ik ontzettend ziek en moest ik het snel op mijn werk vertellen. Ik was toen nog maar 5 weken. Op 11 weken is het toen misgelopen. Wij zeiden meteen tegen elkaar: "We gaan geen slachtoffertjes zijn en er geen sterretje aan de hemel van maken. Zo zijn we niet. We doen gewoon die curettage. En alles komt wel in orde, dat is toch altijd zo?" Dat lukte heel goed. Voor het oog van iedereen althans. Achter de schermen voelde ik me leeg, mislukt als vrouw/moeder/partner. Ik twijfelde aan mijn lichaam en aan mijzelf. Ik schaamde mij omdat ik dit had doen mislukken.

De tweede zwangerschap hielden we voor ons. Ik was wel wat misselijk, maar anders dan de eerste keer. Werken ging best. We waren zo blij. Wie maakt een miskraam nu twee keer na elkaar mee? Genieten dus, we zijn safe! Naïef. Tot het ook dan misliep. Curettage. Tranen. Schone schijn. Bloedonderzoek. Negatief. Dubbele pech.

Tijdens die periode (en zelfs nu nog) heb ik pijnlijke dingen gehoord. Mensen zitten (hoop ik) vol goede bedoelingen, maar slagen er toch in om serieuze onzin uit te kramen. Kwetsende dingen. Zonder het te beseffen. Ik weet dat het niet gemakkelijk is. Wat zeg je tegen iemand die net een miskraam heeft gehad?

Eigenlijk hoef je helemaal niets te zeggen. Echt niet. Hetgene wat mij het meest geholpen heeft, waren de liefste gebaren van mijn familie en vrienden.

  • Eindeloze iMessage-sessies met mijn zusje. Prachtige bloemen, dat doet het altijd goed. En facetimen met mijn petekind. Instant happiness.
  • De postbode die een onverwacht, lief kaartje van een vriendin brengt. Omdat ze weet dat je niet buiten wilt komen en niemand wilt zien.
  • Een bos bloemen van je twee beste vriendinnen. Dat doet het écht altijd goed.
  • Een collega die langskomt, gewoon om een babbeltje te doen.
  • Je ouders die je knuffelen. En zelfs zonder erover te praten, weet je dat ook hun hart breekt.
  • Het begrip van een goede vriendin, die snapt dat je er niet bij bent op haar trouwfeest. Omdat je gewoon de zetel niet uit kan omdat je een dag eerder een curettage had. En ja, ik was getuige. Wat kut.

Denk vandaag eens aan iedereen die een baby verloren heeft. Eentje in de buik of eentje pasgeboren. En vraag volgende keer eens 'Hoe is het?'. En meen dat dan.

 

 

8 opmerkingen:

  1. Dag Ellen, ik heb hetzelfde meegemaakt in 2009. Ik kan je hopelijk helpen met een positief verhaal, wij verwachten na 2 miskramen nu ons derde kindje. Blijf erin geloven, laat je helpen om het grote verlies te verwerken want een volgende zwangerschap is erg zwaar door de angsten. Stop je verhaal niet weg er zijn heel veel koppels die dit meegemaakt hebben maar er niet durven over te praten. Ik duim voor een prachtig kleintje in je armen!
    Groetjes Tine

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Tine, bedankt voor je lieve reactie. Het doet goed om succesverhalen te horen. Ik ben blij voor je dat jij die donkere periode voorbij bent. Hoe lang ben je nu zwanger? Ik wens je heek veel geluk en hopelijk kan je ervan genieten!

      Verwijderen
  2. mooi geschreven... heb er zelf ook een blogpost over geschreven een tijdje terug en ik kreeg ZO veel reactie, en deze week heb ik er over verteld in Libelle... mensen beseffen niet hoe erg dit is tot ze het zelf meemaken... sterkte x

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik las je getuigenis via de gentlemom Facebookpagina. Ik vind het erg dapper van je dat je hier toch de stap neemt om over je verlies te praten. Het is niet omdat mensen niet weten hoe ze moeten reageren, dat jij moet zwijgen. Maar ik begrijp het, het is zo moeilijk. Je wil geen akelige stilte, geen misplaatste reactie of je gewoon zelf sterk houden en niet weer beginnen wenen. Nu, ik heb het ook vaak gezwegen. Ook omdat ik me zo mislukt voelde, en zo leeg. En Tegelijk blijf je je vergelijken met al die andere vrouwen die dat allemaal niet lijken mee te maken. Maar ze zijn er wel natuurlijk. Alleen, hoor je ze niet altijd. En als je ze hoort vraag je je soms ook af of ze oprecht in jou geïnteresseerd zijn of dat ze alleen maar hun eigen verhaal willen vertellen.
    Ik kan alleen maar hopen dat je je verlies een plaats kunt geven en dat je verhaal een goede afloop mag kennen. Het is soms moeilijk om positief te blijven, maar ik kreeg na heel wat mislukte zwangerschappen er nog twee gezonde dochtertjes bij...
    Ik blijf alvast duimen voor jou! X Julie
    Ik heb de hele medische mallemolen doorlopen maar nergens antwoorden gekregen. Maar als ik je ooit ergens mee kan helpen, dan doe ik dat graag...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Julie! Het is zo zot om te zien hoeveel mensen te kampen hebben met miskramen. Toen het bij ons gebeurde, kwamen heel veel mensen naar ons om over hun eigen miskraam te vertellen. Pas toen viel het me op hoe weinig erover gepraat wordt. Jammer, want dat aspect van zwanger zijn hoort er ook bij.
      Ik ben heel blij om te horen dat jij nu twee dochters hebt. Ik ben er van overtuigd dat alles altijd goed komt. En jouw verhaal bevestigt dat.
      Bedankt voor je berichtje! Je zegt dingen die je alleen kan zeggen als je het zelf hebt meegemaakt.
      Xx Ellen

      Verwijderen
  4. Dat moet heel erg voor je geweest zijn. Knap dat je dit verhaal kon delen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi Ellen, ik kom toevallig op je blog terecht via je laatste post over het babyharembroekje, en ben dus vooral heel blij dat je nu wel een kindje zal kunnen en mogen verwelkomen! Ik ben echt wel wat ontroerd door wat je schrijft want het hier ook heel herkenbaar. Zelf ook een miskraam gehad bij mijn eerste zwangerschap, na een dikke 12weken, en daar heb ik het heel lang heel moeilijk mee gehad, temeer omdat ook het zwanger worden zelf niet makkelijk ging. Intussen twee dochtertjes rijk en het lijkt een ver verleden, dat echter toch altijd een stukje van mezelf blijft en in die zin toch dichterbij lijkt dan ik soms wel denk... Je hebt het echt heel mooi beschreven!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Barbara, bedankt voor je berichtje. Ironisch genoeg was de dag dat ik dit blogbericht schreef de eerste dag van mijn huidige zwangerschap. Na een angstige periode kan ik het loslaten nu. Het einde en ook dat baby'tje is in zicht. Alles wordt concreet. Emoties van toen vervagen wel, maar het blijft iets dat ik altijd zal blijven meedragen.
      Ik ben blij voor je dat je ondertussen twee dochtertjes hebt. Alles komt altijd wel goed denk ik. Het is alleen een kwestie om erin te blijven geloven!

      Verwijderen