donderdag 15 oktober 2015

Hoe is het?

Ik praat er niet zoveel over. Omdat ik mezelf zo'n mislukkeling voel als het erover gaat. En omdat ik voel dat mensen niet weten hoe ze moeten reageren. Meestal is een 'Hoe is het' nogal vrijblijvend en niet echt bedoeld om je hart uit te storten. Terwijl het wel oplucht om erover te praten. Om te merken dat mensen aan je denken.

Vandaag is het 'International Pregnancy and Infant Loss Remembrance Day'. Een mondvol. Ik weet dat omdat mijn lieve zus me deze link stuurde. Waarheid als een koe, die link. Er heerst zo'n taboe over miskramen. Het gebeurt zo vaak en er wordt heel weinig over gepraat.

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat mijn vriend en ik het afgelopen jaar 2 miskramen achter de rug hebben. De eerste zwangerschap was ik ontzettend ziek en moest ik het snel op mijn werk vertellen. Ik was toen nog maar 5 weken. Op 11 weken is het toen misgelopen. Wij zeiden meteen tegen elkaar: "We gaan geen slachtoffertjes zijn en er geen sterretje aan de hemel van maken. Zo zijn we niet. We doen gewoon die curettage. En alles komt wel in orde, dat is toch altijd zo?" Dat lukte heel goed. Voor het oog van iedereen althans. Achter de schermen voelde ik me leeg, mislukt als vrouw/moeder/partner. Ik twijfelde aan mijn lichaam en aan mijzelf. Ik schaamde mij omdat ik dit had doen mislukken.

De tweede zwangerschap hielden we voor ons. Ik was wel wat misselijk, maar anders dan de eerste keer. Werken ging best. We waren zo blij. Wie maakt een miskraam nu twee keer na elkaar mee? Genieten dus, we zijn safe! Naïef. Tot het ook dan misliep. Curettage. Tranen. Schone schijn. Bloedonderzoek. Negatief. Dubbele pech.

Tijdens die periode (en zelfs nu nog) heb ik pijnlijke dingen gehoord. Mensen zitten (hoop ik) vol goede bedoelingen, maar slagen er toch in om serieuze onzin uit te kramen. Kwetsende dingen. Zonder het te beseffen. Ik weet dat het niet gemakkelijk is. Wat zeg je tegen iemand die net een miskraam heeft gehad?

Eigenlijk hoef je helemaal niets te zeggen. Echt niet. Hetgene wat mij het meest geholpen heeft, waren de liefste gebaren van mijn familie en vrienden.

  • Eindeloze iMessage-sessies met mijn zusje. Prachtige bloemen, dat doet het altijd goed. En facetimen met mijn petekind. Instant happiness.
  • De postbode die een onverwacht, lief kaartje van een vriendin brengt. Omdat ze weet dat je niet buiten wilt komen en niemand wilt zien.
  • Een bos bloemen van je twee beste vriendinnen. Dat doet het écht altijd goed.
  • Een collega die langskomt, gewoon om een babbeltje te doen.
  • Je ouders die je knuffelen. En zelfs zonder erover te praten, weet je dat ook hun hart breekt.
  • Het begrip van een goede vriendin, die snapt dat je er niet bij bent op haar trouwfeest. Omdat je gewoon de zetel niet uit kan omdat je een dag eerder een curettage had. En ja, ik was getuige. Wat kut.

Denk vandaag eens aan iedereen die een baby verloren heeft. Eentje in de buik of eentje pasgeboren. En vraag volgende keer eens 'Hoe is het?'. En meen dat dan.

 

 

maandag 5 oktober 2015

Veel baby's, veel cadeautjes

Het afgelopen jaar was er sprake van een heuse babyboom bij familie, vrienden en collega's. Jongens, meisjes. Lieverikskes, schattigaads. Veel haar, weinig haar. Lijkend op de mama en anderen dan weer op de papa (ik zie dat om één of andere reden nooit...).
Kortom, gigantisch veel baby's. En dat betekent ook veel cadeautjes. En wat is er leuker om te geven, maar vooral ook om te maken, dan een kruippakje?Ik gebruikte het patroon van kiind.

Ik maakte ook een kruippakje met een eitje, volgens deze tutorial. Let er zeker op dat je dan de beentjes verlengt, want door het extra stukje worden die wat korter.


Stof: Mon Depot - Baba vosjes interlock, Lonesome sweat, Land Of Oh (Etsy)
Patroon: kiind jumpsuit, een broek met een ei van Petrol&Mint