donderdag 19 november 2015

Cadeautjes en masse

Wanneer baby's als paddenstoelen uit de grond komen, wil ik steeds iets nieuws maken om als cadeautje te kunnen geven. Een ideaal geboortegeschenk vind ik slabbetjes. Daar kan je nu echt echt niets verkeerd mee doen én het is handig om je stapel restjes weg te werken. Bovendien kan je er nog alle kanten mee uit. Zeversjaaltjes, slabbetje met en zonder paspel, rond of langwerpig...

Ik tekende het patroon van deze zeversjaaltjes zelf. Het is zo simpel als het maar kan zijn. Binnenin badstof, vanbuiten tricot. Labeltje tussen, stikken. Keren. Keergat dichtmaken, kamsnaps op en klaar is kees! Bij sommige voeg ik nog een voeringstof toe. Lekker warm!

Voor de baby's die afgelopen zomer geboren werden, maakte ik de zomervariant met katoen aan de buitenkant en een wafelkatoentje aan de binnenkant. Minder absorberend dan de badstof, maar wel veel minder warm.

Ook een succesformule is de gewone 'standaardbavet'. Ik tekende dit patroontje ook zelf, naar een bestaand bavetje.

Het laatste restje Cloud9 stof werd ook opgebruikt. Ditmaal,voor een rond slabbetje met een gouden paspel.

------------------------------------------

Stoffen: allerlei stoffen uit mijn restjesdoos, badstof van Kapellen en van handdoeken van de Zeeman

Patronen: zelf getekend

 

donderdag 5 november 2015

Slaap zacht

Het allereerste naaiboek dat ik kocht was Zo Geknipt 2 van Riet Van de Walle en Lies Bottermans. Dat is ondertussen al eventjes geleden. Maar omdat ik toen nog geen blog had, vind ik dat ik nu mijn creaties nog mag delen!

Ik maakte het patroon 'Zachte nacht'. Een keer in 0 maanden en een keer in 6 maanden.

De kleinste versie maakte ik met een stof van Atelier Brunette. Binnenin werkte ik het af met fleece. Let er wel op dat je werkt met katoen binnenin, zodat de baby ook nog kan ademen als het een wroeterke is.

Ik werkte het geheel af met kamsnaps. Blauwe. Maar dat is op deze foto niet zo goed te zien. Achteraf haalde ik deze er wel weer uit. Ik trok ze gewoon door de stof heen, omdat de fleece zo rekte. Ik had slimmer moeten zijn, en een stuk Vlieseline op de achterkant van het knopenpat moeten strijken. Ik verving ze dan maar door van die drukknoopjes die met haakjes in de stof zitten.

Ik was zo blij met het inzetten van de rits. Deze slaapzak was mijn eerste 'ritsprojectje'. Ik ging het altijd wat uit de weg aangezien ik schrik had dat dat niet goed ging lukken. Maar na deze slaapzakjes is die angst volledig verleden tijd. Wat een handleiding, zo duidelijk.


De tweede slaapzak maakte ik met een bloemenstofje van Veritas. De binnenkant werkte ik verder af met donkergrijze badstof. Bij deze slaapzak was ik al wat slimmer en koos ik meteen voor de andere drukknoopjes.


--------------------------------------
Stoffen: bloemenstofje van Veritas - fleece en badstof van Kapellen - Shine blue black van Atelier Brunette
Patroon: Zachte nacht van Zo Geknipt 2

 

zondag 1 november 2015

Digitale housewarming

Anderhalf geleden werden mijn vriend en ik verliefd. Niet op elkaar, dat gebeurde al eerder. Wel op ons huis. Dat was voor beiden instant liefde.

Wij droomden van een herenhuis met hoge plafonds, tussenverdiepjes, moluren, dubbele deuren en cementtegels. Een huis met karakter en geschiedenis dus. Het liefst van al met een tuin. En ook betaalbaar aub. Gelukkig zijn wij niet kieskeurig.

Wij gaven de hoop al vrij snel op. Het leek ons te goed om waar te zijn dat we ooit ons droomhuis zouden vinden binnen ons budget. Tot er op een avond, na veel gezoek op de Tinder van de huizen, plots een huis te koop werd gesteld dat aan AL onze verwachtingen voldeed.

Fastforward naar nu... Wij wonen ondertussen bijna een jaar in dit droomhuis. Gebouwd in 1900. Vol karakter en geschiedenis. Onder behangpapier zie ik boodschappen aan een zekere Carla. En op onze houten pilaren (oh ja, zelfs iets extra dat niet op ons verlanglijstje stond) hangt nog wat kaarsvet uit lang vervlogen tijden.


Beetje bij beetje hebben wij het ons hier onze thuis gemaakt. Rijstbehangpapier werd verwijderd. Muren werden afgeschuurd, opgevuld en opnieuw behangen met glasvezel om uiteindelijk geschilderd te worden. Bomen werden gekapt, graszoden werden afgevoerd en grasmatten werden gelegd. Meubels werden gezet en verzet. Alles kreeg een plaats.

En dan zit ik hier op een zondag deze blogpost te typen. Kaarsjes aan, lekker koffietje erbij. En dan kan ik alleen maar denken: wat woon ik hier graag!

 

donderdag 15 oktober 2015

Hoe is het?

Ik praat er niet zoveel over. Omdat ik mezelf zo'n mislukkeling voel als het erover gaat. En omdat ik voel dat mensen niet weten hoe ze moeten reageren. Meestal is een 'Hoe is het' nogal vrijblijvend en niet echt bedoeld om je hart uit te storten. Terwijl het wel oplucht om erover te praten. Om te merken dat mensen aan je denken.

Vandaag is het 'International Pregnancy and Infant Loss Remembrance Day'. Een mondvol. Ik weet dat omdat mijn lieve zus me deze link stuurde. Waarheid als een koe, die link. Er heerst zo'n taboe over miskramen. Het gebeurt zo vaak en er wordt heel weinig over gepraat.

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat mijn vriend en ik het afgelopen jaar 2 miskramen achter de rug hebben. De eerste zwangerschap was ik ontzettend ziek en moest ik het snel op mijn werk vertellen. Ik was toen nog maar 5 weken. Op 11 weken is het toen misgelopen. Wij zeiden meteen tegen elkaar: "We gaan geen slachtoffertjes zijn en er geen sterretje aan de hemel van maken. Zo zijn we niet. We doen gewoon die curettage. En alles komt wel in orde, dat is toch altijd zo?" Dat lukte heel goed. Voor het oog van iedereen althans. Achter de schermen voelde ik me leeg, mislukt als vrouw/moeder/partner. Ik twijfelde aan mijn lichaam en aan mijzelf. Ik schaamde mij omdat ik dit had doen mislukken.

De tweede zwangerschap hielden we voor ons. Ik was wel wat misselijk, maar anders dan de eerste keer. Werken ging best. We waren zo blij. Wie maakt een miskraam nu twee keer na elkaar mee? Genieten dus, we zijn safe! Naïef. Tot het ook dan misliep. Curettage. Tranen. Schone schijn. Bloedonderzoek. Negatief. Dubbele pech.

Tijdens die periode (en zelfs nu nog) heb ik pijnlijke dingen gehoord. Mensen zitten (hoop ik) vol goede bedoelingen, maar slagen er toch in om serieuze onzin uit te kramen. Kwetsende dingen. Zonder het te beseffen. Ik weet dat het niet gemakkelijk is. Wat zeg je tegen iemand die net een miskraam heeft gehad?

Eigenlijk hoef je helemaal niets te zeggen. Echt niet. Hetgene wat mij het meest geholpen heeft, waren de liefste gebaren van mijn familie en vrienden.

  • Eindeloze iMessage-sessies met mijn zusje. Prachtige bloemen, dat doet het altijd goed. En facetimen met mijn petekind. Instant happiness.
  • De postbode die een onverwacht, lief kaartje van een vriendin brengt. Omdat ze weet dat je niet buiten wilt komen en niemand wilt zien.
  • Een bos bloemen van je twee beste vriendinnen. Dat doet het écht altijd goed.
  • Een collega die langskomt, gewoon om een babbeltje te doen.
  • Je ouders die je knuffelen. En zelfs zonder erover te praten, weet je dat ook hun hart breekt.
  • Het begrip van een goede vriendin, die snapt dat je er niet bij bent op haar trouwfeest. Omdat je gewoon de zetel niet uit kan omdat je een dag eerder een curettage had. En ja, ik was getuige. Wat kut.

Denk vandaag eens aan iedereen die een baby verloren heeft. Eentje in de buik of eentje pasgeboren. En vraag volgende keer eens 'Hoe is het?'. En meen dat dan.

 

 

maandag 5 oktober 2015

Veel baby's, veel cadeautjes

Het afgelopen jaar was er sprake van een heuse babyboom bij familie, vrienden en collega's. Jongens, meisjes. Lieverikskes, schattigaads. Veel haar, weinig haar. Lijkend op de mama en anderen dan weer op de papa (ik zie dat om één of andere reden nooit...).
Kortom, gigantisch veel baby's. En dat betekent ook veel cadeautjes. En wat is er leuker om te geven, maar vooral ook om te maken, dan een kruippakje?Ik gebruikte het patroon van kiind.

Ik maakte ook een kruippakje met een eitje, volgens deze tutorial. Let er zeker op dat je dan de beentjes verlengt, want door het extra stukje worden die wat korter.


Stof: Mon Depot - Baba vosjes interlock, Lonesome sweat, Land Of Oh (Etsy)
Patroon: kiind jumpsuit, een broek met een ei van Petrol&Mint


zondag 26 juli 2015

Little Geranium Dress

Een tijdje geleden vroeg een collega of ik een dekentje wou maken voor haar toekomstige dochter. Ik liet haar kiezen uit mijn stofjes en ze koos deze.



Nu de baby geboren was, wilde ik een Little Geranium Dress maken, het gratis patroon van Made By Rae voor meisjes van 0 tot 3 maanden. Het is de kleine versie van de Geranium Dress, een patroon van 1 jaar tot 12 jaar. 

Het patroon werd in 2013 gelanceerd, maar het is nooit te laat om nog mee op de kar te springen. Ik had het al een hele tijd afgedrukt op mijn naaitafel liggen, maar jullie kennen dat wel... Te weinig tijd, teveel andere projectjes. Maar nu had ik de ideale gelegenheid om eraan te beginnen.

Het was even wennen voor mij, omdat de instructies in het Engels waren en de maateenheid in inch. Met een beetje hulp van Google af en toe lukte het me perfect om het kleedje in elkaar te steken. 



Het kleedje is vrij simpel geworden, zonder teveel tierlantijntjes. De print had dat ook niet echt nodig. 



Ik ben wel helemaal verliefd geworden op de kleine zakjes aan de voorkant! Je kan ze amper zien op de foto.




Op de achterkant verving ik de knoopjes door kamsnaps.



Mijn volgende versie van de Little Geranium wordt er eentje met een paspel. En voor de volgende volgende laat ik mij inspireren door haar.


Woensdag ga ik op bezoek bij mijn collega. Ik hoop dat het kleedje nog past!



maandag 20 juli 2015

Alles kent een begin.

Ik speelde al langer met het idee om te starten met een naaiblog. Niet dat ik zelf zo'n autoriteit ben op naaivlak (ik ben een autodidact die zichzelf nog veel moet leren) en niet omdat er nog geen naaiblogs genoeg zijn. Die laatste zijn er zeker wel. En ik heb er al zoveel inspiratie, ideeën en motivatie uit gehaald. 

Wel denk ik dat het leuk is om (vooral voor mezelf) mijn naaiavonturen bij te houden in een blog. En wie weet kan ik voor een paar lezers terugdoen wat ik zelf heb gehad aan verschillende naaiblogs. 

Maar laat ons beginnen bij het begin... Een tijd geleden kreeg ik van mijn lief een Brother Innovis 15 cadeau. Sindsdien is de wereld van de stoffenwinkels, naaiblogs en patronen opengegaan. Wat maken jullie allemaal prachtige dingen! 
Als kind kroop ik wel eens achter de naaimachine van mijn mama, maar dit was meer om de verschillende steken uit te testen dan om echt een mooi eindresultaat te bekomen. Ik hoorde het eerst in Keulen donderen als het over tricot of zelfkant ging. Een keergat dichtmaken? Huh? Kortom, ik was een naaileek. 
Maar waar een wil is, is een weg. Beetje bij beetje leerde ik mezelf met vallen en opstaan de juiste dingen. Via tutorials of Youtube. Keulen leek niet meer zo ver, en ik leerde waar de zelfkant ligt en hoe ik een keergat moest dichtmaken op de juiste manier. Ik breidde mijn assortiment uit met een Lewenstein 700DE overlock en sindsdien heeft zelfs tricot geen geheimen meer voor mij. 

Laat ik afsluiten met te zeggen dat als ik de blogs van sommige naaisters lees, ik vaak denk dat ik echt nog veel moet leren. Maar ik doe het o zo graag, dus dat komt wel!